Onze held Churandy Martina

Helden

Tik je Churandy Martina in op Google, dan komen er ruim 260.000 resultaten tevoorschijn. Combineer je de naam van deze topsporter met het simpele woord blij – Google doet deze suggestie – tovert de browser bijna dertigduizend hits op het scherm. De positieve houding van sprinter Churandy Martina werkt klaarblijkelijk aanstekelijk.

Churandy Martina heeft zich gehaast om op tijd bij het interview te zijn. Een man van de klok. ‘Dat heb ik van mijn vader geleerd’, vertelt de sportman. ‘Altijd proberen op tijd te zijn en als het even kan nog wat eerder.’ Deze punctualiteit heeft volgens hem niks met zijn sport te maken. ‘Kwestie van opvoeding. Bij de sprint gaat het om snelheid.’ Waarbij een honderdste van een seconde telt.Churandy Martina LaVida Curacao ‘Ach’, zegt Churandy, refererend aan de honderdste seconde waarmee de bronzen medaille op de 200 meter in Rio net aan hem voorbij ging. ‘Het hoort bij deze sport. Ik heb ook wel eens wedstrijden gewonnen met een honderdste verschil.’

Eerst school, dan lopen

In de wijk Santa Rosa bracht Churandy zijn jeugd door, die in het teken stond van atletiek. Al vanaf zijn negende was hij druk met zijn sport, sprinter werd hij op zijn veertiende. Churandy Martina deed wat alle kinderen doen op die leeftijd: spelen op straat, fietsen in de wijk en omgaan met vrienden, maar feestjes liet hij vaak aan zich voorbij gaan. Trainen was het belangrijkste. ‘Nou niet helemaal’, vult Churandy aan. ‘School kwam op de eerste plaats: met slechte cijfers mocht ik van mijn vader niet gaan hardlopen.’

Met een beurs naar Amerika

Churandy: ‘Door mijn sportieve prestaties, kreeg ik de nodige aanbiedingen om met een beurs te studeren in de USA. Nadat ik mijn diploma Bouwkunde aan de MTS op Curaçao had behaald, ben ik vertrokken naar de University of Texas. Ik werd prof in 2005, maar bleef erbij studeren.’ Vanwege het zware trainingsschema wisselde Martina Civiele Techniek voor Geschiedenis. ‘Deze technische studie viel niet te combineren met mijn sport, maar mijn bachelor diploma History heb ik wel op zak.’

Vier maal Olympische Spelen

In 2004 en 2008 vertegenwoordigde Churandy Martina de Nederlandse Antillen op de Olympische Spelen. Na de staatkundige hervorming in 2010 verloor Curaçao haar Olympische licentie. Voor Martina was dit geen halszaak. ‘Ik heb zoals iedereen op Curaçao een Nederlands paspoort en het was voor mij heel gewoon, nadat de Nederlandse Antillen ophielden met bestaan, voor Nederland uit te komen.’ En zo liep de sprinter voor Oranje in Londen en Rio. Voor het publiek maakt het niks uit. Churandy’s ongekunstelde en pure manier van doen, maakten van hem een absolute publiekslieveling.

Kracht van mensen die achter hem staan

‘Ik loop om te winnen’, gaat Churandy verder. ‘Dat is niet anders dan bij de anderen. Iedereen in de wedstrijd doet mee om te winnen. Ik doe het voor mezelf, maar ook voor iedereen die me steunt. Het helpt echt, al die mensen die achter me staan, het enthousiaste publiek, de mensen op Curaçao en in Nederland. Hun support helpt me in tijden dat ik het zwaar heb of als er kleine blessures zijn en ik pijn heb. Ik zet dan toch door voor al die supporters die op mij rekenen. Churandy Martina LaVida CuracaoHet is fijn een held te mogen zijn voor velen. Mensen die niet aan sport doen en door mijn prestaties enthousiast worden om te gaan bewegen, geven me echt de kracht om door te gaan. Het voelt goed om een inspiratiebron te mogen zijn.’

Curaçao is mijn thuis

Churandy woont in Miami, maar leeft – zoals hij zelf zegt – vooral uit zijn koffer. Tien maanden in de weer met zijn sport, met aan het einde van het seizoen een herstelperiode op zijn geboorte-eiland. ‘Curaçao is en blijft voor altijd mijn thuis’, vertelt Churandy. ‘Ik ben hier geboren en heb er mijn jeugd doorgebracht. Het is echt heel fijn om Curaçao als mijn huis te hebben. In de vakantie ben ik hier. Ik geniet van mijn familie en doe even helemaal niks. Het is nodig, mijn lichaam moet herstellen om er vanaf november weer tegen aan te kunnen.

In de bres voor het SDK

Het nationale stadion van Curaçao, het SDK, draagt Churandy Martina in zijn hart. ‘Van 1997 tot 2005 was het Sentro Deportivo Korsou mijn thuisbasis. Ik was er bijna elke dag om te trainen. Het stadion is wel aan renovatie toe. Dat is goed voor de sport op Curaçao, maar ook om topsporters uit Europa naar het eiland te halen. Als de faciliteiten goed zijn, kunnen ze hun trainingsstages hier doen, terwijl ze nu voor hetzelfde klimaat naar Zuid-Afrika reizen.’ Met de fundraising voor de renovatie van het SDK is een startbedrag van 75.000 gulden opgehaald. Nog lang niet genoeg, maar de altijd positieve Churandy gelooft erin.

Naar Tokyo in 2020

Vier Olympische Spelen heeft de 31-jarige sprinter er al op zitten. Maar hij wil nog niet stoppen. Ook in Tokyo wil Churandy Martina er over vier jaar bij zijn. Dat worden zijn beste spelen, denkt hij. Nog meer trainen, nog meer techniek, nog sneller. Churandy heeft de Olympische ringen op zijn linkerarm getatoeëerd. De laatste ring is nog zonder jaartal. ‘Hier moet 2020 nog bij’, wijst Churandy. Go for it, Churandy Martina! Voor jezelf, voor ons allemaal!

 

Wil je reageren op dit artikel? Geef een reactie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *