Hakken uit steen maakt me blij

Atelier

Hortence Brouwn is een bekende naam op het eiland. De beeldhouwster draait al heel wat jaren mee. Geboren in Suriname, kwam ze via Nederland – waar ze wiskunde studeerde – op Curaçao terecht. De beelden en sculpturen van Hortence kom je overal tegen. Naast uiteenlopende abstracte creaties, zie je ook regelmatig een Big Mama – een levensgroot beeld op een markante plek – in het lokale straatbeeld.

Hortence Brouwn: ‘Ik ben al veertig jaar met beeldhouwen bezig. Van jongs af aan gaat mijn interesse uit naar mensen en hun gevoelens. Aan hoe ze bewegen en hoe ze zitten kan ik aflezen hoe ze zich voelen. De houding van een mens – nog meer bij een vrouw dan bij een man – verraadt de emotie. Ik zie verdriet, blijheid, angst, berusting of hoop. Het innerlijke van de mens vind ik belangrijk en juist dat wil ik weergeven in mijn beelden.’

Gevoelens

‘Ik maak beelden met gevoelens. Mensen die mijn werk begrijpen, voelen de warmte erin. Het maakt emoties los. Ik werk ook met brons, maar vooral het hakken uit steen maakt me blij. Ik blijf me ontwikkelen en neig steeds meer naar het abstracte, omdat ik dan nog meer emotie in het beeld kan verwerken. En ook al zijn er mensen die dat niet begrijpen, ga ik er toch mee door. Mijn werk verrijkt mijn leven en ik hoop ook dat van anderen.’

Tropenmens

Hortence werkt altijd in de openlucht. Ze heeft een atelier en beeldentuin in Schelpwijk en ook nog een werkplaats in Landhuis Bloemhof. ‘Ik ben een echt tropenmens. Toen ik in Nederland woonde wilde ik wanneer de winter aanbrak en het donker en koud werd altijd weg. Op Curaçao kan ik elke dag buiten werken. Zelfs als het regent, weet je dat je na de bui weer verder kunt. Ik vind het heerlijk als voorbijgangers in Schelpwijk vragen of ze in mijn tuin mijn beelden mogen bekijken en aanraken.’

Respect voor de steen

‘Het werk is zwaar. Ik werk met machines, zagen en beitels. De stenen die ik gebruik zijn loeizwaar. Meestal ben ik met twee of drie projecten tegelijkertijd bezig. En vaak staat er dan al een vierde of vijfde steen klaar, waar ik regelmatig mijn oog op laat vallen. Door dit te doen, groeit er een beeld uit. Ik weet vrijwel altijd vooraf hoe ik die bepaalde steen ga vormen. En zo niet, dan maak ik eerst een studie in het klein. Mijn stenen behandel ik met respect. Ze hebben miljoenen jaren nodig gehad om te ontstaan. Ik ga er pas in hakken als ik weet wat ik ermee ga doen.’

Een proces

‘In mijn atelier heb ik een plekje dat ik mijn ziekenhuis noem. Daar plaats ik de beelden die naar mijn gevoel nog niet perfect zijn. Ik stal ze in de hoek van de tuin in afwachting van een oplossing. Ze komen op enig moment allemaal uit het ziekenhuis, de ene al wat sneller dan de andere. Uiteindelijk worden ze allemaal beter’, lacht Hortence. ‘Ik moet meer dan honderd procent tevreden zijn. Dat wat ik wil bereiken gaat verder dan perfectie. Het gebeurt ook wel eens dat een werk klaar is en ik het dan later alsnog aanpas. Zo heb ik ooit een beeld verkocht aan een echtpaar. Toen ik een tijd later bij die mensen thuis was, heb ik gevraagd of ik het toch nog eens mee kon nemen. Ik voelde dat ik er nog wat mee moest doen. Ik heb het scherper gemaakt tot mijn en hun volle tevredenheid.’

Lees hier het online woon & lifestyle magazine LaVida Curaçao nummer 12

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *